ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Τζόναθαν Γκλέιζερ: Ο κόσμος εξακολουθεί να συμπεριφέρεται όπως οι Ναζί στο «The Zone of Interest»

Ο Βρετανός σκηνοθέτης και σεναριογράφοςΤζόναθαν Γκλέιζερ  poy κέρδισε το Μέγα Βραβείο του 76ου Φεστιβάλ των Καννών για την ταινία του “The Zone of Interest”, εξομολογήθηκε ότι ο βίαιος τρόπος που πραγματεύεται η ταινία γύρω από την καθημερινότητα μιας ναζιστικής οικογένειας που ζει άνετα λίγα μέτρα από το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς, παραμένει αναλλοίωτος στην ανθρώπινη φυλή.

«Στην ταινία βλέπουν γείτονές τους, που βήμα-βήμα, έγιναν μαζικοί δολοφόνοι και ήταν τόσο αποστασιοποιημένοι από τα εγκλήματά τους που δεν τους έβλεπαν ως τέτοιους», λέει ο Βρετανός υποψήφιος για το Όσκαρ καλύτερης διεθνούς ταινίας που έφτασε μια ανάσα πριν από τη Χρυσή Σφαίρα για το καλύτερο δράμα.

«Ήταν απαραίτητο να βάλουμε το μαύρο στο άσπρο, ότι δηλαδή είμαστε εμείς, με τις επιλογές μας, που κάνουμε τον κόσμο να αλλάξει ή όχι«, επισημαίνει για μια ταινία που κάνει πρεμιέρα στην Ισπανία στις 19 Ιανουαρίου.

«Τι και ποιον επιλέγουμε να αγαπάμε, με ποιον συμπάσχουμε και με ποιον όχι, είναι ένα πολύ περίπλοκο σύνολο περιστάσεων. Νομίζω ότι αυτό προσπαθεί να κάνει η ταινία, να συνδεθεί ασυνείδητα με τον θεατή», λέει ο Glazer.

«Η ζώνη του ενδιαφέροντος» ήταν ο τρόπος με τον οποίο οι Ναζί αναφέρονταν σε μια περιοχή 40 τετραγωνικών χιλιομέτρων που περιβάλλει το στρατόπεδο του Άουσβιτς (Πολωνία), ένας ευφημισμός με τον οποίο ο Βρετανός Μάρτιν Άμις τιτλοφόρησε το μυθιστόρημά του για τη ζωή των γερμανικών οικογενειών μόλις εκατοστά από τους φούρνους του κρεματόριου.

Ο Γκλέιζερ έψαχνε εδώ και καιρό έναν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης του Ολοκαυτώματος όταν συνάντησε το μυθιστόρημα του Βρετανού Μάρτιν Άμις, ο οποίος πέθανε την ίδια μέρα που παρουσιάστηκε η ταινία στις Κάννες.

«Το διάβασα τρεις ή τέσσερις φορές σε εννέα χρόνια, μου φάνηκε μια γενναία προσπάθεια και κατά κάποιο τρόπο με βοήθησε να ξέρω τι ήθελα να πω».

Ερεύνησε και βασίστηκε σε αυτοσχέδιες φωτογραφίες των Ναζί για να σχεδιάσει τη σκηνή. Και έφτιαξε ένα είδος «Nazi Big Brother» για να πετύχει τον στόχο του: έκρυψε πολλές κάμερες και γύρισε χωρίς οι ηθοποιοί να ξέρουν πού ήταν ο εξοπλισμός.

Η «Ζώνη του ενδιαφέροντος» ξεκινά με λίγα λεπτά μαύρης οθόνης όπου οι ήχοι από το soundtrack του Mica Levy, τραβούν όλη την προσοχή.

Από την πρώτη σκηνή, η ταινία αναδημιουργεί την ειδυλλιακή ζωή του Commander Hoss ( Γερμανός Christian Friedel) και της οικογένειάς του, της συζύγου του Hedwig (Sandra Hüller) και των πέντε παιδιών τους, που ζουν σε ένα σπίτι με κήπο και πισίνα κοντά σε όμορφη λίμνη, που υψώνεται πίσω από τα τείχη του ναζιστικού στρατοπέδου εξόντωσης.

Δίπλα, χιλιάδες Εβραίοι (που δεν φαίνονται, αλλά ακούγονται) σφαγιάζονται και καίγονται.

«Το ερώτημα είναι πώς μπορούσαν αυτοί οι απλοί άνθρωποι να κάνουν τόσο τρομερά πράγματα;» Η κοινοτοπία του κακού, φυσικά, είναι επίκαιρη, αλλά πόσο τους μοιάζουμε; Νομίζω ότι αυτό που βλέπουμε αφορά το τώρα. Είναι σε εξέλιξη. Είναι μια συνέχεια», υποστηρίζει ο παραγωγός Jim Wilson.

«Νομίζω ότι πρέπει να εξελιχθούμε, είναι εύκολο να το πούμε, αλλά νομίζω ότι πρέπει να πάμε παρακάτω. Η ταινία αναφέρεται στην πιθανότητα ο καθένας μας να είναι θύτης», προειδοποιεί ο Γκλέιζερ.

Και σκεφτείτε «την αδιαφορία μας, τη συνενοχή μας, την αποστασιοποίηση μας από τη φρίκη του κόσμου για να προστατεύσουμε τη δική μας ψυχική κατάσταση, την ασφάλειά μας και την πολυτέλειά μας. Ναι, ο μόνος στόχος της δημιουργίας αυτής της ταινίας ήταν να σχετίζεται με το σήμερα», λέει ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος της.

«Αυτά είναι τα ερωτήματα που ελπίζαμε ότι θα προκαλούσε η ταινία, ότι ο κόσμος θα σκεφτόταν τη σχέση μας με τη βία, την καταπίεση και την αδικία που πέφτει σε άλλους ανθρώπους. Η επιλεκτική ενσυναίσθηση είναι παντού γύρω μας, τώρα και πότε», συνοψίζει ο Wilson.

Μετάφραση: Αθανάσιος Ρούντος

πηγη – www.ertnews.gr

Back to top button